10 միֆ 80-ականների մասին #2

Թագավորը *աքի՜ սաղի գլխին:

Բոլոր ժամանակների ամենահանճարեղ երաժշտական երևույթներից:

1983



1986



1987




Long Live the KING!!!

Մենավոր պոստ

Ականջակալներս* մեռան ManOwaR-ի տակ:
So they died with honor fighting for metal with power and steel.
May you ride into glory, blood brothers. >_>



____________
*նավուշնիկ

Գրառում Աստծո մասին

Սիրում եմ երաժշտության անմիջական ազդեցության տակ պոստեր անել: Իմ կարծիքով, եթե ոչ հանճարեղ, ապա իսկապես լավը համարվելու համար տեխնիկական հորինվածքի ու կատարողական մակարդակի մակերեսային, այո՛, մակերեսային, ընկալումից հետո երաժշտությունը պետք է իր ունկնդրի հոգու մեջ ինչ-որ խորը հետք թողնի ու ոգեշնչման աղբյուր դառնա՝ անկախ նրանից, թե ինչպիսի ոգեշնչման: Ոմանք անմիջականորեն մղում են ստեղծագործելու կամ աշխատելու, ոմանք ուրախություն են պարգևում ու ոգևորում, վստահություն ու ուժ ներշնչում, ոմանք ուղեղդ հանգստացնում են ու մոտդ հարմոնիայի զգացողություն առաջացնում, ոմանք էլ մեջդ կուտակված տխուր մտքերը խտացնում են ու ստիպում արցունքների տեսքով դրանք վերջապես դուրս բերել: Դիոն ոնց որ իմ մեծ ու իմաստուն, կյանք տեսած ու լիքը ճամփաներ անցած (Արագորնի նման :D) ընկերը լինի. ահավոր սփոփիչ ա իրեն լսելը: Ոնց որ դու խեղդվելուց լինես ու հանկարծ զգաս, թե հայրդ ոնց ա թևերիդ տակից բռնում, դուրս քաշում... Ոնց որ... Ոնց որ դու Barrow-Downs-ում թակարդն ընկած Ֆրոդոն լինես, Դիոն էլ Թոմ Բոմբադիլը: :D:D Այ տենց մռութն ա ինքը: Ու հատկապես շատ եմ սիրում իր վոկալը էն պատճառով, որ դրա հզորությունը ոչ թե բացառիկ տեխնիկական ճկունության ու, ասենք, անասուն range-ի մեջ ա, այլ հենց ձայնի որակի:

Հ.գ. "Dio" իտալերենից թարգմանաբար նշանակում է «Աստված»: Դիոն ծագումով իտալացի է, այո՛: :)

Հայկական հևի. welcome back, Նաիրի! (վիդեոներ)

Մի երկու բան կա Երևանում, որ աշխարհի որ ծերն էլ գնամ, քանի տարեկան էլ դառնամ, միշտ կարոտելու եմ: Նաիրիի համերգները էդ քիչ բաներից մեկն են: 

Ահագին ժամանակ է, ինչ համերգներ չէին տալիս, քանի որ կիթառահարը՝ Խորենը, բանակում էր, բայց ինքն արդեն եկել ա, ու էսօր երկար սպասված "Welcome Back" համերգն էր: Շա՜տ էի կարոտել, ու լիքը անակնկալներ եղան, որոնցից մեկը համենայն դեպս ինձ համար շատ տհաճը դուրս եկավ էր. չգիտես խի էս անգամ որոշել էին ուղիղ event-ում գրված ժամին համերգը սկսել, ու իրենց ճշտապահության երեսից համարյա կեսը բաց թողեցի: :( Փոխարենը Dio-յի, է թու, Black Sabbath-ի Heaven and Hell-ի ու Judas Priest-ի Painkiller-ի հրաշալի քավրները բաց թողածը ինչ-որ չափով կոմպենսացրին: \m/

Մի խոսքով, լեզվիս շատ չտամ, գրելուս հիմնական իմաստն էն էր, որ էսօրվա համերգից երկու հատ վիդեո եմ նկարել (իմ շատ սիրելի երգերը՝ Run Baby Run ու Mad Dog. շուտվանից էի ուզում սրանք հենց Այդինի վոկալով կենդանի կատարմամբ վիդեոներ տեսագրել, էն էլ հա չէր ստացվում... Երկուսն էլ Նաիրիի հեղինակային երգեր են, ի դեպ) ու ներքևում տեղադրում եմ: 

Կայֆ օր էր էսօր, դուք էլ եկեք Նաիրիի համերգներին! Մանավանդ, որ ականջիս ինչ-որ կասկածելի փսփսոցներ են հասել, մեջները պահի տակ "Manowar" լսեցի: :D Է՜խ, մենակ թե գնալուցս առաջ հասցնեմ լսել: \m/

Run Baby Run

Mad Dog

Երջանիկ կախարդ վհուկ մը

Նկարում՝ Sandy Denny. շատ լավ կին
վոկալիստների մասին՝ ի միջի այլոց

Նենց չի, որ կանայք ընդհանուր առմամբ վատ վոկալիստներ են, չէ, ընդհակառակը՝ ֆոլկի, թեթև ռոքի, փոփ, ջազ ու այլ ոճերում, էլ դե չասեմ դասական (օպերային) երգեցողության դեպքում մեր մտքով նույնիսկ չի էլ անցնում հատուկ աչքի ընկնող կին վոկալիստներ փնտրել, որովհետև տղամարդկանց հավասար (կամ տղամարդիկ կանանց հավասար) տեղ ունեն էդ ոճերում: Չնայած ինչ-որ նկատել եմ, որ շատ լավ տղամարդ վոկալիստները (երևի թե ընդհանուր առմամբ ֆիզիկապես ավելի ուժեղ ձայնային ապարատի, հատկապես համեմատաբար ավելի հաստ ու երկար ձայնալարերի ու կոկորդային մկանների շնորհիվ :D) սովորաբար ձայնի ավելի մեծ range են ունենում, բայց դե էդ դեռ ուրիշ թեմա է: >_>

Իսկ այ մետալի մեջ կանայք քիչ են: Իսկապես քիչ են: Հատկապես լավերը: Գրեթե չկան: Ու խոսքը չի գնում օպերատիկ ձայնով դում մետալ երգողների կամ գրոուլ անողների ու եսիմ էլ ինչ ձևի ճմռթած հարշ վոկալների մասին: Խոսքը գնում ա հատկապես ավանդական հևի մետալ/հարդ ռոքում թեթևակի խզվածոտ, բայց այնուամենայնիվ մաքուր ու միաժամանակ թափով (երբեմն կիսա-օպերատիկ) հզոր ձայնի մասին: Մի խոսքով, էն ինչ պատկերացնում ենք Դիո, Բրյուս Դիքինսոն կամ Կևին ԴյուԲրո (Quiet Riot) ասելով:

Ու ես միշտ մտածում էի թե խի՞: Ի՞նչն ա խանգարում: Ուղղակի կանայք ավելի բարձր ռեգիստրում են երգում, էդքան բան: Կարելի ա շատ նորմալ տեխնիկա զարգացնել high pitched scream-երի և այլնի, ու մյուս գործիքների դաշնակումները վոկալին համապատասխանեցնել...

Սիրուն Դորո տոտա

Ու մինչ էս տեսակ մտորումների մեջ էի, երկու շաբաթ առաջ Տրոլլ փաբում (ապրեն իրենք :D) լսեցի մի հատ շատ լավ երգ, ու երեխեքից ինձ ասացին, որ վոկալիստը աղջիկ ա, բայց էդ պահին մի հատ նենց սկրիմ ընկավ ականջս, որ հրաժարվեցի հավատալ պարզապես!! Մտածեցի, որ Steelheart-ի վոկալիստի նման լավ բարձր ձայնով տղա կլինի ուղղակի: Բայց ցեցը ընկավ ջանս, ու հաջորդը օրը հայտնաբերեցի Դորո Պեշին (Doro Pesch) ու Warlock (թարգմանաբար նշանակում է «կախարդ») խմբին: Warlock-ի անունը, որպես 80-ականների կարևոր խմբերից (ես դրանց շատ եմ լսում), տարբեր տեղեր շատ էի հանդիպել, բայց բախտս չէր բերել էնքան, որ լսեի:

Մի խոսքով, ասածս էն ա, որ Դորոն իրոք ահավոր լավն ա ոչ միայն կանանց մեջ էդ ոճում, այլ ընդհանուր բոլորի մեջ: Որ համ խզվածոտ ձայնով ա երգում, համ շատ սիրուն մաքուր վոկալով անցնումներ ա կատարում, համ էլ կայֆ սկրիմեր ա անում!! :)) Ու ինձ թվում է հարցը ոչ թե նրա մեջ է, որ կանայք տեխնիկապես ի վիճակի չեն հևի մետալ ոճում երգել, այլ էն, որ ավանդական հևի/հարդ ռոք հոգով-սրտով իսկապես սիրողները քիչ են, որ մի հատ էլ իրենց մեջ համարձակություն ունենան ինչ-որ նոր բանի սկիզբ դնեն, իրենց միջից լավերը զտվեն ու համաշխարհային ճանաչման հասնեն: Էսօր մի հատ հարցազրույց էի նայում Դորոյի հետ (վերջում կտեղադրեմ), ու անկեղծորեն նախանձեցի իրեն, որովհետև ինքը էնքան երջանիկ էր երևում իր կարիերայով, ինչքան էր ժպտում հարցերին պատասխանելուց, իր ֆանատների մասին պատմելուց, թե ինչքան ա սիրում երգել, ֆանատների հետ շփվել, ոնց ա ամենօրյա կյանքից ոգեշնչվում. հատկապես հավես էր էն պահը, որ իր մոտ օրագիր ա պահում, ու եթե ինչ-որ հետաքրքիր բան ա պատահում իր հետ, գրի ա առնում, որ հետագայում կարողանա դրա մասին երգեր գրել:

Համ էլ ես մի հատ տարօրինակ չափանիշ ունեմ՝ ստուգելու մարդկանց (հատկապես աղջիկների դեպքում ա լավ աշխատում) ինչքան ա դուր գալիս մետալ համերգների ժամանակ երաժշտությունը, ինչքանով ա էդ իրենց հոգեհարազատ, ու էդ չափանիշը... տադաաա՜մ... հեդբենգի ձևն ա: Ես սիրում եմ, հա, համերգների ժամանակ դրա վրա ուշադրություն դարձնել. ինքը վռազ «պալիտ» ա անում կոտրատվող ձևերիստներին՝ համ ֆանատների, համ կատարողների դեպքում: :D Բա: :) Դորոն հավեսով, թափով, կայֆ հեդբենգ ա անում: :)

Լավ... Լինկեր.

Ինձ շատ դուր եկած երգ Warlock-ից.

Էլի շատ լավ Դորո տոտա.



Սիմֆոնիկ Դորո.




Եվ հարցազրույցը.

Մենավորն ու նոր բլոգի սկիզբը

Բարև բոլորին: Առաջինը սա կկարդան նրանք, ովքեր ինձ արդեն բավականաչափ ճանաչում են, բայց էն պայծառ հույսով, որ մի օր էլ կարող է կարդան նրանք, ովքեր չեն ճանաչում, ներկայանամ.

Ես Անին եմ:

Ու էս բլոգում գրելու եմ հիմնականում երաժշտության մասին: Էն երաժշտության, որը ես եմ լսում, իսկ եթե ուզում եք պատկերացում կազմել այն մասին, թե առավելապես ինչ եմ լսում, կարող եք այցելել լաստ.ֆմ-ի իմ պրոֆիլը:

Երևի թե ավելի շատ պատահական մտքեր կլինեն. դրանց նմանները միշտ պտտվում են իմ գլխում ու սրանից հետո էստեղ են օբյեկտիվ տեսք ստանալու: Ուշադրության արժանի նորություններ հայտնաբերելու դեպքում կաշխատեմ երաժիշտներին էլ ներկայացնել: :)

Իսկ ոչ հիմնականում գրելու եմ այն ամենի (հասարակական խնդիրների, ուսումնական կյանքի, իմ մասնագիտության՝ իրավաբանության կամ այլ գիտությունների, արվեստի և այլնի) մասին, ինչն ինձ հուզում է ու պատրաստ եմ պատմել ու քննարկել բացարձակապես բոլորի հետ հետ. դրանք թերևս կառանձնացնեմ "nomusic" ընդհանուր թեգով:

Մի խոսքով, այսօրվա պատահական միտքը «հիմնական» կատեգորիայից, որը և վերջնականապես հասունացրեց բլոգի գաղափարը.

Manowar-ը ջահել տարիներին՝ դիսկո ոճի հագուստով:
Ձախից երկրորդը՝ Eric Adams, աջից առաջինը՝ Joey Demaio:
Մյուս անդամները (Scott Columbus (հանգչի՛ր խաղաղությամբ) և
David Shankle) հետագայում փոխվել են:

Իրականում, Manowar-ը, հա, ահագին փոզեր (poser) խումբ լինելով (մանավանդ իրենց բավական մութ անցյալում)՝ շատ արդյունավետ կերպով detect ա անում մյուս փոզերներին, ովքեր ասում են, որ Manowar-ը վատ խումբ ա՝ զուտ արտաքին իմիջից դատելով, դրանով իսկ նրանց զտելով իսկական մելոմաններից, ովքեր բախտ են ունեցել հասկանալու, թե ինչ կայֆ երաժշտություն կա իրականում էդ խմբի մեջ!!! :P Ես ուրիշ խումբ չգիտեմ, որ էդքան էմոցիոնալ ու հաջող կերպով արտահայտի բրուտալ «դուխ», կատաղություն, ուժ ու հզորություն (բրուտալ և բռի!!!)՝ սատկացնելու... սատկացնելու ում, որ հասնում ա սատկել: :D :P Ու եթե Iron Maiden-ի հանդեպ սերը ինչ-որ տեղ մեծացնում ա էն, որ Դիքինսոնը ահավոր մռութ տիպ ա, ապա Մենավորին սիրում եմ մենակ իրենց երաժշտության համար, հա՛!! Ինչպիսի վեհ զգացմունքներ այս 50-60 տարեկան ձյաձկաների նկատմամբ!!