Եվս մեկ նոյեմբերի 25

Էսօր մեզ մոտ էլ ա թափանցիկ արև ու սառը օդ՝ մեջը արդեն մի քիչ ձմեռ: Նոյեմբերները միշտ խաղաղ են, բայց տխուր:

Youtube channels to subscribe to!

Յութուբում իմ գտած ամենակայֆ «ալիքներից», որոնց արժի բաժանորդագրվել.

audiobooksfree - անվճար աուդիոգրքեր (անգլերեն)

blagmusic - վարժություններ վոկալի համար

Shortz - կարճամետրաժ ֆիլմեր. մեկը մյուսից հրաշք

SpokenVerse - Tom O'Bedlam-ը կարդում է (հիմնականում) անգլերեն բանաստեղծություններ. իրենից լավը չկա! :)

Սոնատ Հիրոշիգեի կատվի համար

Հահահահ :))) Ալան Հովհաննես չլսող բոլոր հայերին քրեական պատասխանատվության ա պետք ենթարկել: :D

Իսկ ըստ ձեզ՝ փիսոն ո՞ր պահից ա սկսում դաշնամուրի ստեղների վրայով քայլել: :)

Լավ ու վատ երգիչների մասին

Ափալ-թափալ երաժշտական նոթ # 2.

Նոր մտածում էի, թե ինչի ա, օրինակ, պարզ մարդու խոսքերով ասած, Բաքլին լավ երգիչ, բայց խոսքի Բիյոնսեն լավը չի: Ախր լսում եմ, լսում, վրոդի վերջինն էլ ա տեխնիկապես հզոր վոկալիստ: Ո՞վ չէր երազի` տենց երգել իմանար...

Ու տենց կան շատ-շատ լավ վոկալիստներ, որ լսում-լսում եմ, ասում եմ՝ վավու՜, ոնց էլ սենց երգում ա, ուխ տի՜, խի՞ ես իրենց չեմ լսում և այլն, բայց ֆսյո ժը «հոգու խորքում» :D զգում եմ, որ իրենք լավը չեն: Ու պատասխանը ինձ թվում ա՝ նրա մեջ ա, որ կա էսպես ասած երգիչների մի կատեգորիա, որոնք լավ են երգում, բայց որոնց մոտ առաջնային նպատակ ա ձևավորված՝ մարդկանց զարմացնել, վոկալի լավ տեխնիկա ցույց տալ՝ շփոթելով էդիկ երգարվեստի հետ, ու կան երգիչներ, որոնց մոտ վոկալի տեխնիկան ոչ թե նպատակ ա, այլ միջոց, գործիք: Էդ մարդիկ են, որ ձգտում են հենց իսկական արվեստ ստեղծելու: Էս վերջին նախադասությունը մի տեսակ շատ «քիթը ցցած ինծիլիգենտի» հնչողություն ունի, բայց էդ էնքան պարզ, հասարակ, մարդկային, ՄԱՐԴԿԱՅԻՆ, մարդուն անասուններից տարբերակող բան ա. առօրյա ուտել-խմել-*ա*ելուց ու կրկեսի կապիկների նման մեխանիկորեն ինչ-որ բաներ անել սովորելուց բացի հոգևոր, «երկրից կտրված» արժեքներ ստեղծել, ունենալ. թեկուզ մենակ սեփական գլխում անկապ մտքերի ու զգացմունքների տեսքով՝ առանց նույնիսկ ուրիշների համար ինչ-որ արտահայտչաձև տալու... Հենց էդ ա Բաքլիի ամբողջ անկեղծությունը, սիրունությունը, ամբողջ արժեքը: Երբեք պետք չի էդ վոկալ կոչվածը վերջնական նպատակակետ սարքել. դա ընդամենը գործիք ա, միջոց: Ես իմացա, oui! ^_^

Concerto for Goblins and the Bathroom Tap

Էսօր բաղնիքի ծորակը բացելիս ջրի խշշոցի «տակից» ինչ-որ կոնչերտո էի լսում. երգեհոնի, կոնտրաբասի ու թավջութակի ձայներ էին հատկապես գալիս: Ուրիշ փողային գործիքներ էլ էին կային: Մի տեսակ... Կանալիզացիայում ու գետնի տակ՝ ջրատար խողովակներում, մելոման գոբլիննե՞ր են ապրում:

Crying and thinking is all that I do

Մեկ-մեկ կյանքի նենց շրջաններ են լինում, որ հենց հիշում ես, թե դրանց ժամանակ ինչ սարսափելի հոգեվիճակի մեջ էիր, նորից սկսում ես վատանալ. վատ զգալ՝ ոչ թե էդ հոգեվիճակի պատճառները հիշելով, այլ հենց քո վատ զգալը: :D Այ էդ դարդուցավն ա էս երգը: Ամեն մի բառը ծանր մուրճի պես խփում ա մեխին, խփում ա թոքերիդ մեջ: Օզզիի պես վատն ա ինքը:

Սաունդտրեկային երաժշտություն

Ափալ-թափալ երաժշտական նոթ # 1.

Էսօր հասկացա, որ ահավոր զզվում եմ ես «սաունդտրեկային» բառից, հատկապես, երբ այն օգտագործում են ինչ-որ երգ, երաժշտություն բնութագրելու համար, որովհետև դրանով ոնց որ նսեմացնեն երաժշտության արժեքը:

Նկատել եմ, որ հաճախ էդպես են նկարագրում «էն աշխարհ գնացող», ենթագիտակցական մակարդակի վրա լավ նստող գործերը: Օրինակ՝ էդպես ներվախախտ եմ լինում, որ Ալան Հովհաննեսի գործերին են սաունդտրեկային ասում. երևի ինչ ա, թե մարդը մեջը ծովային կետերի ձայներ ա մտցնում, միաժամանակ փափկություն ու ծավալայնություն ա հաղորդում:

Իսկ եթե ասում են «սաունդտրեկային» զուտ էն պատճառով, որ ֆիլմերին լավ կսազեր, ապա, շատ կներեք, ես ֆիլմերում ac/dc էլ եմ լսել, led zeppelin էլ, նույնիսկ nick drake ու jackson c. frank: Հիմա ի՞նչ, իրե՞նք էլ են սաունդտրեկային: Նեեե, կյանք չի էսի: >_>